สวัสดีค่ะ เอนทรี่ขอมาแบบ ส่วนตัวนิดส์นึง .. พอดีมิ้นท์มีหน้าที่

อัพบลอคห้อง ก็เลยขอก็อบมาลงที่นี่ด้วยเลย จะเก็บไว้เป็นความทรงจำ

เรื่องของเรื่องคือ ไปเข้าค่ายของรร.ที่ระยอง เมื่อวันที่ 9-11 มี.ค. นู่น

เพิ่งจะเอามาลง ๕๕๕ ,, ละครเรื่องนี้ ชื่อว่า รากนครา

เป็นละครของชอ่ง 7 แหละ เอามาแสดงกัน -0-

แสดงกันไป 40 นาที - - ยาวมากกกกกกก คนดูแอบหลับ ๕๕

แต่ผลสรุปคือ ...

ได้รางวัลชนะเลิศ 2 ปีซ้อน ฮ่า ๆ

คราวที่แล้วแสดงเรื่อง สโนวไวท์ แต่ปีนี้ชุดหรูมาก แต่ฟรีค่ะ ๕๕

มิ้นท์แสดง 2 บท คือ เจ้านางปัทมสุดา (ร้าย + โหดมากกกกกก )

กับ เป็นนางรำ (จะมีใครซักกี่คนรู้ว่าบ้า ๆ บอ ๆ อย่างนี้ เป็นนางรำรร.)

ปล. รูปใหญ่นิดส์ บลอคเบี้ยวก็ยอม ๕๕๕

เครื่องแบบห้อง ใส่กันอย่างเป็นระเบียบเลยทีเดียว ๕๕

ตัวแสดง ..

ไหม - แม้นเมือง, มี่ - มิ่งหล้า, กาย-เจ้าน้อยศุขวงศ์ , พลอย - เจ้าย่า

มิ้นท์ - นางรำและ เจ้านางปัทมสุดา , พราว - นางรำ , แพร์ -นางรำ

แม๊กซ์ - เจ้าแสนอินทะ(พ่อนางเอก) , กุ๊ปปี้ - หน่อเมือง(พี่นางเอก)

นุ่น - นางมิ่น , คุ๊กกี้ - ฟองจันทร์ และขอขอบคุณเพื่อ ๆ ทุกคนที่มาร่วมแสดงเน้อ

เครดิตพิเศษ - ช่างผมกิตติมศักดิ์ - เฟม ซาลอน กร๊ากกกก

บทนำ ...

จะมีใครเล่า ที่ฝังกลบความต้องการ ความรักของตนเอง เพื่อประโยชน์ของบ้านเมือง

ดุจราก ที่ฝังตัวอยู่ใต้ผืนดิน.. รากแห่งนครา

ฉากแรก ณ เมืองเชียงคำ ...

เมื่อเจ้าน้อย กลับจากการศึกษาที่ต่างประเทศ ก็ได้เข้ามากราบเจ้าย่า

และได้ส่งเจ้าน้อย ไปราชการ ณ เมืองเชียงเงิน ซึ่งเป็นเมืองขึ้น

เมื่อมาถึงเชียงเงิน เจ้าน้อยก็ได้พบกับแม้นเมือง ..

(ขยาย - แม้นเมืองนั้น เป็นบุตรสาวของเจ้าแสนอินทะมีพี่ชายอยู่ คือ หน่อเมือง

ต่อมา เมื่อเจ้านางได้เสียไป เจ้าแสนอินทะ ก็ได้แต่งงานใหม่ และมีบุตรสาว

อีก 1 คน คือ มิ่งหล้า ซึ่งแม่ของมิ่งหล้านั้น ต้องการให้ลูกของตนเป็นใหญ่

จึงเรียกแม้นเมือง ในสภาพที่ต้องตกเป็นรองตลอดเวลา )

ขณะนั้น มิ่งหล้าก็ได้เข้ามาพอดี .. จึงเกิดต้องตาต้องใจเจ้าน้อย แต่ทว่า ..

เจ้าน้อยนั้น กลับเห็นมิ่งหล้าเป็นเพียงน้องสาวคนนึงเท่านั้น

หญิงสาวที่เขาต้องใจนั้น จึงมิใช่มิ่งหล้า หากแต่เป็น แม้นเมือง ...

หลังจากนั้น เจ้าพ่อ ได้เรียกตัวมิ่งหล้าเข้าไปพบ .. แล้วบอกว่า

จะต้องส่งตัวมิ่งหล้า ไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่เมืองมัณฑ์

เพื่อเป็นการยืนยัน ให้เมืองมัณฑ์ช่วยให้เชียงเงิน สามารถตีตัวเป็นอิสระได้

มิ่งหล้า เกิดความรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ที่ตนเองจะต้องถูกส่งไปอยู่ต่างเมือง

กับผู้คนที่เธอไม่รูจัก และอยู่กับชาย .. ที่เธอไม่ได้รัก..

มิ่งหล้า จีงไปขอร้องให้แม้นเมืองช่วย ซึ่งแม้นเมืองนั้นก็ยินดีที่จะแลกตัวกับมิ่งหล้า

เพื่อบ้านเมืองแล้ว .. เธอสามารถสละได้ทุกอย่างจึงไปขอร้องเจ้าพ่อ ..

แต่ทว่า .. คำตอบที่เธอนั้นก็คือ เธอจะต้องถูกส่งตัวไปเมืองเชียงคำ

ในฐานะ ภรรยา ของเจ้าน้อยศุขวงศ์

หลักจากนั้น ...

มิ่ง - เจ้าพี่ บอกน้องมาสิ พี่ช่วยน้องได้ใช่มั้ย เจ้าพ่อยอมแลกตัวแล้วใช่มั้ย

แม้น - *อ้ำอึ้ง* มิ่งหล้า .... พี่ขอโทษ พี่ช่วยน้องไม่ได้

มิ่ง - *โกรธ* ทำไมล่ะแม้นเมือง ทำไมน้องต้องทำ แล้วพี่ไม่ต้องทำ !!

แม้น -พี่ไม่ต้องทำอะไร พี่ก็มีสิ่งที่พี่ต้องทำเหมือนกัน

มิ่ง - อะไรล่ะ

แม้น - พี่ .. . พี่ต้องถูกส่งตัวไปเมืองเชียงคำ

มิ่ง - *ช็อค* กับใคร !! แม้นเมือง บอกน้องมานะ กับใคร !!

แม้น - เจ้าน้อย . . . .. . เจ้าน้อยศุขวงศ์ ...

เมื่อมิ่งหล้า ได้รับรู้เรื่องราวแล้ว ก็เกิดบันดาลโทสะ เมื่อต้องเสียชายที่ตนรักไป

ให้กับ แม้นเมือง คนที่เธอชนะมาตลอดทั้งชีวิต

นั่นแปลว่า เธอจะต้องแพ้อย่างนั้นหรือ .. เธอรับไม่ได้

และเริ่มขว้างปาของใส่แม้นเมือง ..

จนลืมไปชั่วขณะนึงว่า ..คนที่เธอกำลังทำร้ายอยู่นั้น เป็นคนที่รักเธอมากที่สุดคนหนึ่ง

มิ่ง - แม้นเมือง ฟังคำน้องไว้นะ .. เจ้าน้อยน่ะ เขาไม่ได้รักพี่ !!

เขารักน้อง จำเอาไว้ !! ในหัวใจของเขา มีแต่เพียงน้องคนเดียว ...

ถึงพี่จะยัดเยียดตัวเองยังไง.. เขาก็จะต้องเกลียดพี่ ได้ยินมั้ย ?!

เขาจะต้องเกลียดพี่ !! นังผู้หญิงหน้าด้าน !!!!!

มิ่งหล้าเริ่มตะโกนด่าทอแม้นเมืองอย่างเสียสติ ...

ทางด้านแม้นเมือง จิตใจของเธอ กำลังบอบช้ำอย่างแสนสาหัส

เมื่อเธอเชื่อคำพูดของมิ่งหล้า เมื่อเธอคิดว่าจะต้องอยู่ กับชายที่เธอรัก

... แต่เขาไม่ได้รักเธอ เขารักน้องสาวของเธอ

เธอต้องกลายเป็นคนที่ทำร้ายน้องสาวตัวเอง ทำร้ายชายที่เธอรัก

ใครเล่าจะรู้ ... ว่าเธอบอบช้ำเพียงใด ?

จากนั้น มิ่งหล้า จึงเกิดคิดแผนการ ที่จะให้เจ้าน้อยศุขวงศ์ช่วย

มิ่ง - เจ้าพี่ เจ้าพี่ต้องช่วยน้องนะ

ศุขวงศ์ - ได้มิ่งหล้า พี่จะช่วย .. บอกมาสิว่าเรื่องอะไร

มิ่ง - สัญญา ก่อนสิเจ้าพี่ ว่าเจ้าพี่จะช่วยน้อง ..

ศุขวงศ์ - ได้ พี่สัญญา ..

มิ่ง - เจ้าพี่ จะต้องชิงตัวน้องออกจากขบวนที่จะส่งน้องไปเมืองมัณฑ์

ศุขวงศ์ - แต่ .. นั่นมันอันตรายนะมิ่งหล้า พี่ทำไม่ได้หรอก

มิ่ง - แต่เจ้าพี่สัญญากับน้องแล้ว .. เจ้าพี่จะผิดคำพูดหรือ

เจ้าน้อยจึงต้องยอมช่วยมิ่งหล้า ตามแผนการของเธอ ..

แม้นเมือง ได้เข้ามาพบมิ่งหล้าอีกเพื่อขอให้เธอยกโทษให้ ..

มิ่งหล้า ทำทีว่าจะไล่แม้นเมืองออกไป แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ ...

มิ่ง - แม้นเมือง น้องมีอะไรจะบอก แต่ .. พี่ต้องสาบานกับน้องก่อน ว่าจะไม่บอกใคร

แม้น - มิ่งหล้า ไม่จำเป็นหรอก น้องไม่จำเป็นต้องบอกพี่ก็ได้

มิ่ง - *จับตัวแม้นฯเอาไว้* คิดดูเอาเถิดแม้นเมือง น้องรักพี่ขนาดไหน

ถึงขนาดว่า อยากให้พี่ได้รู้ทุกเรื่องของน้อง .... ทุกเรื่อง

* มิ่งหล้ากดแม้นเมืองให้คุกเข่าลงสาบาน*

มิ่ง - สาบานสิแม้เมือง น้องบอกให้สบาน !!!

แม้น - ข้าแต่เทวดาฟ้าดิน ..

*มิ่งหล้า บีบบังคับให้แม้นเมืองสาบานต่อจนจบ*

มิ่ง - สาบานสิแม้นเมือง พูดสิ .. !!

แม้น - ข้าแต่เทวดาฟ้าดิน ข้าขอสาบานว่า ข้าจะไม่นำเรื่องนี้ไปบอกใคร

หากข้าผิดคำสาบาน ขอให้ชีวิตข้า พบเจอแต่เรื่องเลวร้าย

และขอให้ ศพของข้านั้น แยกส่วน ..

เมื่อแม้นเมืองสาบานแล้ว มิ่งหล้า จึงเล่าถึงแผนการของเธอ ..

แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ หากมิ่งหล้าถูกชิงตัวไป เมืองมัณฑ์ก็จะไม่ช่วยเหลือ

เธอจึงจำเป็น จะต้องผิดคำสาบาน นำเรื่องนี้ไปบอกเจ้าพ่อ

เจ้าพ่อและหน่อเมือง จึงออกอุบายให้แม้นเมือง สวมรอยแทนมิ่งหล้า

แล้วให้เจ้าน้อยมาชิงตัวมิ่งหล้าไป ซึ่งตามกฎของเมืองเชียงเงินแล้ว

หากใครช่วยชีวิตใคร ชีวิตของคนนั้นจะต้องตกเป็นของคนที่ช่วย ..

นั่นก็หมายความว่า .. เธอจะต้องแต่งงานกับเจ้าน้อยศุขวงศ์

เมื่อขบวนได้เคลื่อนไปซักพัก เธอจึงบอกให้ผู้ติดตาม แยกย้ายกันไปพักผ่อน

แล้วรอ เจ้าน้อยศุขวงศ์มาชิงตัวเธอไป ..

เมื่อเจ้าน้อยรับตัวแม้นเมืองกลับไปแต่งงานที่เมืองเชียงคำแล้ว ..

เจ้าน้อย - แม้นเมือง , พี่ขอให้เจ้ามาอยู่กับพี่ที่นี่ ด้วยหัวใจ

มิใช่ด้วยเหตุผลทางการเมือง .. จะได้ไหม ?

เมื่อถึงเรือน เจ้าย่าก็ได้ต้อนรับแม้นเมืองเป็นอย่างดี ..

นางรำ .. ออกมารำกันในเพลง ล่องแม่ปิง ..

แพร์ ..

มิ้นท์ ..

พราว ..

แพร์อะเกน ..

อิชั้น อะเกน ..

ตัดกลับมาที่เมืองมัณฑ์ .. มิ่งหล้าผู้มีความทะเยอทะยาน คิดอยากจะชิงตำแหน่ง

สตรีผู้กุมอำนาจสูงสุด แทน เจ้านางปัทมสุดา .. จึงออกอุบาย วางแผน

ให้นางมิ่น ไปลอบสังการเจ้านาง ..

แต่กระนั้น .. ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดในเมืองมัณฑ์ ที่จะหลุดรอดพ้น

สายตาของเจ้านางปัทมสุดาไปได้ ...

มิ่ง - * ยืนหันหลัง * อ้าว กลับมาแล้วเหรอนางมิ่น

ปัท - เจ้าคิดหรือ ว่าการที่จะลอบสังหารข้า มันเป็นเรื่องง่าย

มิ่ง - *อึ้ง* เจ้านาง ... *เรียกสติกลับมาได้*

ปัท - มานี่ซินางมิ่น!!!!

มิ่ง - นางมิ่น เจ้าทำงานพลาด ..

ปัท - นี่เจ้ายังกล้ากล่าวโทษนางมิ่นอีกหรือ...

มิ่ง - *ยืนยิ้มเยาะอย่างไม่กลัวเกรง และ หยิ่งผยอง

โดยไม่คิดว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นนั้น ร้ายแรงเพียงใด*

นางมิ่น !! เจ้าหาญกล้านักนะ .. กล้าให้ความละโมบเข้าครอบงำจิตใจ

กล้าทรยศต่อข้า กล้าทรยศต่อเมืองมัณฑ์..

นางมิ่น - เจ้านาง ... * ร้องไห้*

ปัท - เจ้ารู้ดีนี่ ว่าโทษของเจ้านั้นร้ายแรงเพียงใด

นางมิ่น - ไว้ชีวิตข้าเถิด เจ้านาง .. เจ้านางงงงงง งงง

ปัท - *สั่งทหาร*วันพรุ่งยามฟ้าสาง จับตัวมันไปตัดหัวเสียบประจาน

ประกาศให้ชาวเมืองทั้งหลายได้รับรู้ไว้ว่า ..

หากมันผู้ใด..คิดจะทรยศ มันผู้นั้น จะต้องมีจุดจบเยี่ยงนี้ !!!!!

* มิ่งหล้าเริ่มออกอาการลนลาน กลัวความตายที่เธอจะได้รับ *

มิ่ง - ท่าน .. ท่านคิดหรือว่า ท่านจะทำอะไรข้าได้ ..

ปัท - ใช่สิ เจ้าเป็นถึงธิดาคนสำคัญของเจ้าแสนอินทะ หากแม้เป็นชาย ..

คงจะได้ตราเป็นอุปราช แล้วข้าจะสามารถทำอะไรเจ้าได้ง่าย ๆ หรือ

มิ่ง - ใช่สิ ข้าเป็นถึงธิดาคนสำคัญท่านไม่มีสิทธิ์ทำอะไรข้า แม้แต่ปลายก้อย

* เจ้านางปัทมสุดา นึกขันในความหยิ่งยโสของมิ่งหล้า เธอหารู้ไม่ว่า

คนที่เธอกำลังจะต่อกรด้วยนั้น มิใช่สตรีธรรมดา หากแต่เป็นสตรีที่มีใจโหดเหี้ยม *

ปัท - นั่นก็ถูกของเจ้า มิ่งหล้า .. แต่เจ้าอย่าลืมสิ ว่าที่นี่ เมื่องมัณฑ์ เป็นเมืองของข้า

ข้าสามารถทำอะไรเจ้าก็ได้ *ยิ้มเยาะ*

มิ่ง - เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำอะไรข้านะ !!!

ปัท - แล้วคอยดู ว่าข้าจะทำอะไรเจ้าได้ * พยักหน้าให้ทหารจับตัวมิ่งหล้า*

มิ่ง - *ตะโกนอย่างเสียสติ* ปล่อยข้านะ ข้าเป็นถึงธิดา ปล่อยข้า .. .. .

ปัท - จับตัวมันไปขังไว้ในคุกใต้ดิน มิให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ...

ทรมานมันให้แสนสาหัส ให้ได้รับรู้เสียบ้างว่า ความยิ่งยโสของนางนั้น

สมควรจะได้รับโทษเยี่ยงไร !!!

ขณะนั้น ฟองจันทร์ สาวใช้คนสนิทก็ได้รับรุเรื่องราวทั้งหมด ..

จึงแอบหนีออกมา เพื่อขอร้องให้เจ้าน้อยศุขวงศ์ช่วย ..

เมื่อช่วยมิ่งหล้าออกมา จึงขาดหลักฐานยืนยัน เมืองมัณฑ์จึงปฏิเสธที่จะช่วย

ทำให้ หน่อเมือง โกรธแค้นเจ้าน้อยมาก ...

แม้นเมือง เจ้าจงไปบอกให้เจ้าน้อย มาพบข้าที่หน้าผา ..

ข้าจะปลิดชีวิตมัน ด้วยมือของข้าเอง !!

เมื่อแม้นเมืองได้ฟัง นางจึงตัดสินใจนำเรื่องนี้ไปบอกมิ่งหล้า ซึ่งนอนป่วยอยู่

มิ่ง - หากเป็นอย่างนั้น เจ้าพี่จะยอมหใจ้น้อยตายหรือไร

แม้น - ไม่หรอกมิ่งหล้า พี่แย่งทุกสิ่งทุกอย่างมา พี่สมควรได้รับโทษ..

พี่ .. จะเป็นคนตายแทนเจ้าน้อยเอง ..

ขอโทษนะมิ่งหล้า พี่ขอโทษ ขอโทษ ที่พี่แย่งเขามาจากน้อง ..

ต่อไปนี้ จะไม่มีมิ่งหล้าอีกแล้วนะ เจ้าจงมีชีวิตอยู่ภายใต้ชื่อของแม้นเมือง

จำไว้นะ .. ว่ามิ่งหล้าได้ตายไปแล้ว ..

มิ่ง - เจ้าพี่ .. . ไม่ .. อย่า อย่าไป มันไม่ใช่อย่างนั้น แม้นเมือง ..

มันไม่ใช ... * แม้นเมืองได้เดินหนีออกไปแล้ว*

... แม้นเมืองง .. น้องขอโทษ .. เจ้าน้อยรักพี่ ไม่ใช่น้อง แม้นเมืองง ..

แม้นเมือง ยังจดจำทุกคำพูดของมิ่งหล้าได้อย่างดี

เธอเป็นส่วนเกินในชีวิตของเจ้าน้อย เธอแย่งทุกอย่างของน้องไป ...

ถึงอยู่ไป .. ก็คงไม่มีประโยชน์ ขอยอมตายเพื่อชายที่ตนรัก .. ยังดีเสียกว่า ..

เมื่อเจ้าน้อยเข้ามา มิ่งหล้าก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ..

เจ้าน้อยก็ได้ตาม เพื่อไปหยุดแม้นเมือง ..

แต่ทว่า .. มันก็สายไปเสียแล้ว .. ท่ามกลางความมืดมิดแห่งรัตติกาล

ทำให้หน่อเมือง มองไม่เห็นว่าเป็นน้องสาวของตน จึงลงดาบ จนแม้นเมืองสิ้นชีพ ..

แม้นเมือง ... ข้ารักเจ้า .. คำพูดสุดท้าย ที่เจ้าน้อยมอบให้แก่หญิงที่ตนรัก ..

แล้วหลังจากนั้น ก็มาร่วมร้องเพลงประจำห้อง ยังมีเรา

(//ภูมิใจวุ้ย แต่งเอง ร้องเอง ๕๕ )

BEHIND THE SCENE ..

ถ่ายรูปกันตามระเบียบ เสียดายมี่คันชุด เลยไปเปลี่ยนก่อน อดถ่ายรุย

แม้นเมือง - เจ้านางปัทมสุดา - นางรำพราวและแพร์

พราว - ฟองจันทร์ (กี้) - แม้นเมือง - ขวัญ

แพร์ - ไหม สวยวุ้ย ..

พราว - มิ้นท์ (ทำไมชั้นหน้าบานเยี่ยงนี้ - - )

ไหม .. สวยตลอดกาล

แพร์ สวยยยยย

แพร์ .. หน้ามีน (มีรูปหลุดจนได้นะแก)

มิ้นท์ ..

พราว ..

แอนด์ พราว ..

แอนด์ มิ้นท์ .. ขอบคุณรูปจากเนส

พราวอะเกน

เป็นอันจบ๕๕ ยาวยืด บรรยายเอง เหนื่อยโฮกกกก

ฉันจะไม่ลืม (โต๋ - ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร)

เมื่อไหร่เห็นแสงอ่อนๆ นึกถึงตอนที่เราเจอกัน
ยังจำได้เรื่องเก่าๆ ภาพของเราเมื่อในวันวาน
มีรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ
เหมือนผ่านมาเพียงไม่นาน
ช่วงเวลาเหล่านั้น มันยังชัดเจนในใจ

เวลานั้นน้อยเกินไป ต้องทำใจโบกมืออำลา
เคยสุขและทุกข์เท่าไหร่ ถึงเข้าใจเมื่อผ่านมันมา
ต่อจากนี้ไม่มี ลาแล้วคนดี คงมีแต่รอยน้ำตา
หากวันนี้เราต้องเอ่ยลา บอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม

* ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร หรือต้องเจอกับใครที่ไหน
ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน
รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ แม้เวลาผ่านไปแสนนาน
ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป

คืนวันไม่เคยจะหยุด และไม่เคยหมุนกลับมาหา
คนเราต้องก้าวเดินไป มันก็เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ความหลังของเรา และเรื่องเก่าๆ ยังจะแทนคำสัญญา
เมื่อไหร่เรานั้นได้กลับมา จะบอกให้ใจยังเหมือนเดิมได้ไหม


ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ และจะมีเธออยู่ในใจเสมอตลอดไป